Na swoim terenie nie mają starożytnych budowli, a historia nie sięga swymi korzeniami do zamierzchłych czasów. Wody małych rzeczek leniwie płyną, a lasy szumią o swoim bogactwie. I właśnie to leśne bogactwo jest głównym atutem niewielkiej gminy Brąszewice.

Gmina Brąszewice położona jest w zachodniej części powiatu sieradzkiego w województwie łódzkim na Wysoczyźnie Złoczewskiej. Od wielkomiejskich ośrodków dzieli ją: Sieradz –30 km, Łódź – 95 km , Wieluń – 40 km , Wrocław – 130 km , Poznań – 166 km. Przez teren gminy nie przebiegają ważne szlaki komunikacyjne o znaczeniu krajowym, niemniej gmina – dzięki układowi dróg powiatowych – ma dogodne połączenie komunikacyjne z w/w ośrodkami wielkomiejskimi.

Rzeźba terenu jest mało urozmaicona, najwyższe rejony osiągają 193,6 m. n.p.m., najniższe – 160 m. n.p.m. Powierzchnia wynosi 106 km². Zamieszkuje ją 4500 mieszkańców. W skład gminy wchodzą 43 miejscowości, które tworzą 20 sołectw.

Przez jej teren przepływa 5 małych, ale bardzo czystych cieków. Są to rzeki: Łużyca, Pokrzywnica, Żurawka, Brąszówka i Myja.

Każdy kto zechce spędzić choć kilka dni na terenie Brąszewic nie będzie tego żałował. Warto również odbyć wycieczkę rowerową po malowniczych zakamarkach, gdzie miejscami można odnieść wrażenie, że czas się zatrzymał.

Bez wątpienia największą atrakcją gminy są jej ogromne lasy. Zajmują one aż 34% jej obszaru. Przeciętny wiek drzewostanu wynosi ok. 50 lat, a dominującym gatunkiem drzewa jest sosna. Brąszewickie lasy są chętnie odwiedzane zarówno przez amatorów leśnych wędrówek jak i zbieraczy runa leśnego. Bogate i różnorodne poszycie oraz zróżnicowany drzewostan sprawiają, że w sezonach jagodowych i grzybowych w lasy te tłumnie przybywają mieszkańcy Sieradza, Zduńskiej Woli, Pabianic oraz Łodzi. Zamieszkują je liczne gatunki zwierzyny, zarówno chronionej jak i łownej, są to też obwody łowieckie na terenie gminy to aż 5 kół łowieckich: Hubertus, Ponowa, Szarak, Tur i Sokół.

---

Na terenie gminy tuż obok wsi Błota powstał Rezerwat „Jaźwiny”. Utworzono go 20 maja 1963 r. Nazwę przyjęto od byłego leśnictwa, na terenie którego rozciąga się kompleks leśny Błota, w tym również rezerwat.

Teren rezerwatu stanowi lokalną ostoję tych gatunków flory i fauny, które związane są z siedliskami torfowiskowymi i bagiennymi.  Ponadto lasy rezerwatu, trudno dostępne dla człowieka i posiadające bardzo bogaty podszyt, stanowią dogodną ostoję i miejsce rozrodu zwierzyny łownej i ptactwa, szczególnie w okresie, kiedy na sąsiadujących obszarach leśnych (pokrytych przez bory sosnowe) odbywają się prace leśne.

Najwartościowszą grupą gatunków – poza jodłą są gatunki torfowisk wysokich i przejściowych. Jest tu kilka gatunków torfowców, a spośród roślin naczyniowych – bagno zwyczajne, borówka bagienna, wełnianka pochwowa, wełnianka wąskolistna. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie jednego gatunku pod ścisłą ochroną – widłaka jałowcowatego. Spośród gatunków objętych ochroną częściową występują tutaj: kruszyna pospolita, (Frangula alnus) i płucnica islandzka (Cetraria islandica).

Ze względu na małą powierzchnię rezerwatu szereg gatunków występuje tu na zasadzie krótkiego pobytu. Można tu jednak mówić o zespole zwierząt występujących w większym kompleksie leśnym jakim jest uroczysko Błota, w którym znajduje się rezerwat „Jaźwiny”. Gatunki tu obserwowane to łoś, jeleń, dzik, sarna, lis, tumak, łasica, zając szarak, nornica ruda, mysz zaroślowa, wiewiórka, ryjówka aksamitna, jeż wschodni a z nietoperzy karlik malutki. W rezerwacie i jego pobliżu spotkać można następujące gatunki ptaków: dzięcioł czarny, drozd śpiewak, zięba, strzyżyk, myszołów, krogulec, kruk i inne. Z gadów na terenie rezerwatu stwierdzono zaskrońca, padalca i jaszczurkę zwinkę a z płazów żabę trawną i wodną. Spotyka się tu również wiele ciekawych gatunków owadów.

W Starcach warto zobaczyć zespół dworsko – parkowy, w skład którego wchodzą:  murowane, budynki dworu i oficyny. Dwór wzniesiono ok. połowy XIX w. w stylu neoklasycystycznym. Otacza go XIX – wieczny park o charakterze krajobrazowym.

We wsi Kurpie można podziwiać niezwykłe widoki w dolinie rzeki Łużyca. Tam też stoi zabytkowy, drewniano – murowany młyn wodny. Zbudowany został na przełomie XIX i XX w. W przyszłości na tych terenach planowane jest utworzenie zalewu „Kurpie”.

Przez teren gminy przebiega szlak rowerowy zwany „czarnym szlakiem łącznikowym” który jest częścią szlaku zwanego „Sieradzką eSką”. Przygotowany został z myślą o tych wszystkich, którzy przedkładają aktywny wypoczynek nad tradycyjne jego formy. Uwzględnia indywidualne zainteresowania, bowiem na jego trasie każdy – czy to miłośnik przyrody, pamiątek historii, czy też po prostu amator ruchu na świeżym powietrzu – znajdzie coś interesującego.

Oznakowany kolorem czarnym wiedzie z Kuźnicy bardzo wygodną dla rowerów drogą , poprzez duży kompleks lasów do rezerwatu „Jaźwiny” i położonego obok użytku ekologicznego „Biały Ług”, który jest ostoją ptactwa i siedliskiem wilgociolubnych roślin.

Czas pokonania trasy zależy od samego rowerzysty, zachęcamy jednak do spokojnego tempa, które pozwoli lepiej poznać gminę i cieszyć się bliskim kontaktem z przyrodą.

Ponadto na terenie gminy znajdują się dwa kościoły: W Godynicach i Brąszewicach.

Godynice są wsią o bardzo starożytnym rodowodzie, świadczą o tym starożytne cmentarzyska na terenie miejscowości. Parafia fundowana w 1602r., erygowana z części parafii Brzeźnio. Kościół parafialny zbudowany przez Marcina Biskupskiego, dziedzica wsi Starce w r. 1600, konsekrowany p.w. św. Marcina i św. Zofii przez biskupa przemyskiego Marcina Pstrokońskiego. Początkowo był kościołem filialnym mającym osobnego prebendarza. We wsi Starce była kaplica półpubliczna we dworze. Obecny Kościół murowany, neogotycki, zbudowany w roku 1883 na miejscu poprzedniego drewnianego z roku 1602. Konsekrowany w roku 1891. W ołtarzu głównym Pan Jezus na krzyżu. W ołtarzu bocznym Matka Boża z dzieciątkiem z XVII w. w nowej sukience. Obraz zasuwany wizerunkiem św. Zofii. Chrzcielnica neogotycka. Krucyfiks barokowy z XVIII w. Dwa krzyże procesyjne rokokowe. Kielich z połowy XVII w. Posadzka terrakotowa – dar wychodźców do Prus.

W centrum wsi obok kościoła znajduje się pomnik ofiar II wojny światowej.

Decyzja o utworzeniu parafii w Brąszewicach zapadła w 1919 r. W krótkim czasie wybudowano drewniany kościół w stylu zakopiański. Niemcy zrabowali dzwony, sprzęt wywieźli, a kościół zamknęli. Kościół ten spłonął 3 maja 1950 r. Nowy, murowany kościół Najśw. Serca P. Jezusa i św. Michała Archanioła konsekrowano 9 września 1956 r. Najcenniejszym zabytkiem jest w nim obraz Świętej Trójcy z około poł. XVIII w. pochodzący z sieradzkiej fary.

N terenie gminy znajduje się kilkadziesiąt kapliczek polnych i krzyży przydrożnych, z których najstarsze sięgają XIX w.

Warto więc, póki jeszcze pogoda dopisuje, zatrzymać się w gminie Brąszewice, a jesienią – iść na grzyby!